Huwelijksaanzoek in het restaurant

Huwelijksaanzoek in het restaurant

De ontmoeting

Marc en ik kennen elkaar vanaf 2001 via de toen zo bekende Sugerdudes & Sugarbabes. Het contact was destijds beperkt tot MSN. Vier jaar later kwamen we elkaar tegen. Hij werkte bij mij om de hoek in een telecomzaak en ik als intercedente. In de pauzes rookten we soms samen een sigaret. Vervolgens is het contact weer verwatert tot aan 2015. Wederom bracht de sociale media ons weer bij elkaar. Beiden net uit een relatie en totaal niet op zoek. Het contact verliep net zo soepel als 14 jaar daarvoor. Casual spraken we af om weer eens een sigaret te roken en sinds die sigaret zijn we onafscheidelijk. Vervolgens is alles in vogelvlucht gegaan. Samenwonen, het huis verbouwen en op 8 november 2015 kwamen we erachter dat ik zwanger was. Het heeft ons letterlijk 15 zwangerschapstesten gekost voordat we het konden geloven. We waren letterlijk in de zevende hemel, het geluk kon ons niet op. Helaas zijn we 5 dagen na het aanzoek van onze roze wolk gevallen. We gingen op 29 december voor een extra echo naar het ziekenhuis zodat we het nieuwe jaar goed in konden gaan met nieuwe foto’s van de baby. Daar werd geconstateerd dat het hartje niet meer klopte. Op 30 december ben ik opgenomen in het ziekenhuis en hebben wij afscheid moeten nemen van de baby. Dit verlies had ons kunnen breken maar wij zijn er sterker door geworden.

foto1-blog5

Huwelijksaanzoek in het restaurant

De zwangerschap viel me zwaar, continu misselijk en extreem moe. Normaliter ben ik overal van op de hoogte en heb ik alles door maar door mijn hormonen was ik alleen maar bezig met het niet willen overgeven. Marc vertelde op 23 december dat hij de dag erna (nota bene de dag voor kerst) moest werken. Ik was alles behalve vrolijk met dit nieuws. Heel de dag door bleef ik hem stalken met appjes: weet je al wanneer je naar huis komt? Hij was die dag extra afwezig en mijn hormonen hielpen hier ook niet bij. Vervolgens kwam hij thuis alsof er niets aan de hand was en ik was uiteraard boos. Uit het niets vroeg hij: kun je vandaag naar buiten of ben je te ziek? nog geïrriteerd door de hormonen gaf ik niet echt een antwoord. Vervolgens gaf hij mij een envelop waarop stond: ‘maak mij open’. Daarin zat een brief met alleen de tekst: breng de kids naar je ouders. Zo gezegd zo gedaan. (ondertussen kreeg ik geen enkele hint of uitleg). Bij mijn ouders moest ik zoeken naar een volgende envelop en deze vond ik in de keuken. Op het briefje stond: ga koffie drinken bij Santoesia (die tevens mijn vriendin, buurvrouw en bruidsmeisje is). Aangekomen bij mijn Santoesia vond ik dat ze allebei heel vreemd gedragen. ik snapte er helemaal niets van. Santoesia was zo zenuwachtig dat ze zelfs koffie heeft gemorst. Beiden waren zenuwachtig aan het lachen en ik vond ze maar raar.

De zwangerschap viel me zwaar, continu misselijk en extreem moe. Normaliter ben ik overal van op de hoogte en heb ik alles door maar door mijn hormonen was ik alleen maar bezig met het niet willen overgeven. Marc vertelde op 23 december dat hij de dag erna (nota bene de dag voor kerst) moest werken. Ik was alles behalve vrolijk met dit nieuws. Heel de dag door bleef ik hem stalken met appjes: weet je al wanneer je naar huis komt? Hij was die dag extra afwezig en mijn hormonen hielpen hier ook niet bij. Vervolgens kwam hij thuis alsof er niets aan de hand was en ik was uiteraard boos. Uit het niets vroeg hij: kun je vandaag naar buiten of ben je te ziek? nog geïrriteerd door de hormonen gaf ik niet echt een antwoord. Vervolgens gaf hij mij een envelop waarop stond: ‘maak mij open’. Daarin zat een brief met alleen de tekst: breng de kids naar je ouders. Zo gezegd zo gedaan. (ondertussen kreeg ik geen enkele hint of uitleg). Bij mijn ouders moest ik zoeken naar een volgende envelop en deze vond ik in de keuken. Op het briefje stond: ga koffie drinken bij Santoesia (die tevens mijn vriendin, buurvrouw en bruidsmeisje is). Aangekomen bij mijn Santoesia vond ik dat ze allebei heel vreemd gedragen. ik snapte er helemaal niets van. Santoesia was zo zenuwachtig dat ze zelfs koffie heeft gemorst. Beiden waren zenuwachtig aan het lachen en ik vond ze maar raar.

Na een uurtje zitten kreeg ik weer een envelop. Op het briefje stond: stap in de auto en ga lekker uit eten. Marc zette mij in de auto en ik zag hem vervolgens een grote tas in de kofferbak stoppen. Toen wist ik het: ik krijg vanavond een groot cadeau (jeejjjj). We gingen tapas eten en Marc keek steeds op zijn telefoon, waarop ik zei: ben ik niet leuk genoeg vandaag? Hij zei dat hij een sigaret ging roken buiten. Sinds sinds mijn zwangerschap heb ik niet meer gerookt dus ik dacht: leuk, zit ik hier in mijn eentje om me heen te kijken. Maar op dat moment kwam de serveerster een praatje met mij maken. Ze was supervriendelijk en vroeg mij allerlei dingen. Als ik er nu nog aan terugdenk had ik kunnen weten dat zij ook in het complot zat. Vervolgens kregen we het toetje en ik had een dame blanche besteld. Door alle misselijkheid was dat het enige waar ik echt naar uit had gekeken. Na 3 happen zei Marc: we moeten gaan. Vervolgens kwam het kistje met daarin de rekening en hij schoof het naar mij toe. Ik was al boos vanwege het toetje en zei nog: oh nu moet ik ook nog eens betalen?!? Marc schoot in de lach en zei: maak nou maar open. In het kistje lag weer een envelop en op het briefje stond: dit is het laatste briefje wat je nog krijgt. Stap in de auto en laat je verrassen. We reden weg en ik probeerde te raden waar we naartoe gingen maar ik had het steeds mis. In mijn hoofd dacht ik aan de grote tas in de kofferbak waar natuurlijk mijn grote cadeau in zat. Vervolgens stopten we bij de bar. De bar was nog niet open, want hij zat midden in de verbouwing en zou pas in het nieuwe jaar open gaan. Marc nam me mee naar binnen en het eerste wat ik zag was overal kaarsjes. grote en kleine kaarsjes en op de grond een grote A & M.  Daarachter stond een tafeltje met 2 stoelen. Marc pakte mijn hand en begon een heel betoog met allemaal lieve woorden die op dat moment niet bij me binnenkwamen omdat ik zo flabbergasted was van wat ik om me heen zag.

Pas toen hij op 1 knie ging sloeg alles in bij mij als een bom. Toen hij de vraag stelde begon ik te huilen en klampte me aan hem vast. Ik had hem zo stevig vast dat ie nogmaals vroeg of dat een ja was en ik ja knikte. Uiteindelijk vroeg hij: mag ik nu opstaan want mijn knie begint nu wel pijn te doen. Ik moest lachen en huilen tegelijk. We hebben aan het tafeltje gezeten en ik kon alleen maar om mij heen kijken en weer naar mijn verloofde. Die dag had hij niet gewerkt, maar hij had alles gepland met mijn ouders, mijn vriendin en het restaurant. Zijn vriend heeft alle kaarsjes aangestoken toen wij aan het eten waren. Alles puzzelstukjes vielen op hun plek. Een huwelijksaanzoek het restaurant.

foto4-blog5.

 

En nu de verlovingsring…

foto5-blog5

 

Credits

Juwelier: De Trendjuwelier

 

Here you can create the content that will be used within the module.

Adsense

Deel jullie unieke verhaal met foto's en ontvang een eigen pagina!